Język francuski wywodzi się z łaciny. To samo możemy powiedzieć o naszym ojczystym języku. Jednak w przeciwieństwie do języka Polskiego należy on do grupy języków romańskich. Do tej grupy również należą: hiszpański, portugalski, włoski, rumuński czy mniej znane kataloński i prowansalski. Ten ostatni uznaje się jako dialekt języka francuskiego, czy słusznie? Krążą na ten temat różne opinie. Język francuski od XVIII wieku był szerzej znany w kręgach dyplomacji i kultury. Obecnie jest bardzo spopularyzowany. Dla przykładu można podać, że większość wykształconych Brytyjczyków uczy się właśnie Francuskiego. Niedawno mówiono jak Francuzi dbają o to, aby do ich języka nie przenikały sformułowania zaczerpnięte z innych języków obcych. Zgodnie z prawem tylko odpowiednia instytucja może wprowadzić nowe słownictwo wedle rygorystycznych zapisów prawnych. Wracając do samej istoty języka, a szczególnie gramatyki. Cechami odznaczającymi francuski jest różnorodność trybów i czasów, a także nie odróżnianie w mowie wielu kwestii gramatycznych, jakimi posługują się w piśmie. Wymowa jest bardzo melodyjna, akcentowanie przypada na ostatnią zgłoskę. Między innymi dzięki temu francuski uznaje się jako język miłości czy też romantyków. W Polsce ten język wybierają coraz częściej uczniowie szkół średnich czy wyższych uczelni. Wydaje się być o wiele bardziej atrakcyjny niż twardy i pozbawiony jakiegokolwiek wydźwięku język niemiecki. Przyszłość dla języka francuskiego kształtuje się dosyć korzystnie, prawdopodobnie będzie on obok angielskiego również tak uniwersalnym językiem